ยามโพล้เพล้เย็นย่ำสนธยา

ท้องนภาไร้แสงดูสลัว

พาให้ดวงใจหวิวหวาดหวั่นกลัว

สีหม่นมัวพาเศร้าเหงาวิญญา

ตะวันดับลับฟ้าอัสดง

เหล่าบุหรงบินบนห้วงเวหา

ครุ่นคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา

อีกกี่คราจะได้ตื่นฟื้นยืนยง

ก่อนจะถึงวันลาฟ้าลิขิต

ใช้ชีวิตให้ดีสมประสงค์

ดั่งอาทิตย์ก่อนแสงจะดับลง

มันยังคงส่องแสงให้ฟ้าคราม